Jacqueline Bermejo’s Official (?) Statement

I’ve received this forwarded message concerning Jacque Bermejo who has her 24 hours of fame shared to her by mostly angry Filipinos.
Even local news paper here in Dubai published an article about the fuss as nasty and harsh comments flooded her accounts in any social networking she’s into.
Please read below the official statement from Ms. Jacqueline Bermejo, regarding the controversial post which had circulated in various social networking sites which in turn resulted to a hate campaign against her as I believe it is my responsibility as a blogger to post her side;

“I am issuing this statement to clear my name in the current controversy in which I allegedly posted a highly insensitive and offensive message on the social networking website, Facebook, in relation to the victims of typhoon Ondoy that recently struck parts of the Philippines.
About two years ago, an anonymous source created these accounts using my identity, posting my personal details, my real pictures captioned roughly and attacking other people. Because of these incidents, I reported such abuses and sent my credentials to the administrators of such sites, particularly Facebook. I have been abused and am still being abused online in social networking websites such as Facebook, Friendster, Multiply etc.
In the early stages, I was advised by close friends to ignore the situation, saying this would simply go away. Unfortunately, it has not stopped. Hence, I filed a complaint with the Dubai Police about eight months ago hoping they could help me with my problem. Should anyone wish to check my statement, my case is still under investigation with said authorities.
Time passed and these sites continued to generate malicious, obscene and cruel messages that are widely exposed and relayed to the public under my name.
Yesterday, September 27th 2009, I received phone calls from my close friends regarding very alarming posts in the above mentioned websites that directly offended flood victims as a result of typhoon Ondoy.
These malicious statement(s) which are posted under account names Jacque or Jackie are not of my doing. It is unfortunate that such statements were maliciously attributed to me and I do sympathize and understand the adverse and somehow verbally violent reaction that has been elicited by such insensitive statements or posts. Rest assured, I have taken every legal step that can be done in this regard.
I too, have become a victim as much as those who may have lost their lives and properties to such a devastating natural calamity. This recent controversy has greatly affected my reputation, my family, and my friends. I am devastated and shocked at the extent my character, my personal information and private space have been violated.
I have a deep respect and regard for my country. I am proud to be a Filipino and would never say or do anything to harm the interest of my country or countrymen. I have also had the privilege of participating in civic-oriented activities in Dubai , particularly in trying to help my fellow countrymen seek employment during the height of mass layoffs brought about by the ongoing global financial crisis, as well as those seeking employment for the first time. Making a mockery of any unfortunate incidents befalling any of my fellow Filipinos is simply contrary to my character. I condemn the person or persons behind these malicious acts to impute damage on my integrity and I hope that you can dig deep into your hearts and minds to truly find the truth in all these.

Jacqueline Bermejo”

“Jacque Bermejo…………the who!!?”

I read it from one of the so many comments about this certain jacque bermejo. Thought of posting it here.
Jacque, how about reflecting on the following ideas? Very elementary yet, he has some points to ponder, read on…….
(edited)
09/28/2009
On with Jacque Bermejo’s Brother Has Said
Below is the apparent plea ng brother ng jacque bermejo, bragging that her sister studied in and an alumni of the UP.
First, if the brother believes that her sister is innocent from all of the accusations, why the brother is making the plea and not the accused culprit herself?
Sino ba naman ang magnanakaw na umamin na nagnakaw, aber?
Aamin ba sa iyo kapatid mo na she goes to bed with different men, given a chance she’s into that, sige nga?
Second, if anyone can create a bogus account from any social networking sites out there, so does his sister jacque, who is very much capable of making such derogatory remarks. As what the brother is trying to brag, his sister is an alumnus of UP well, her brother is not thinking!! Why? He only adds to the conviction of his sister, giving everyone the idea that his sister is very much capable of doing so. Mano ba namang baguhin ang grammar para nga naman pagnagka-ipitan, maraming lame excuses ang pwedeng gawin. At isa na nga iyong, “di ganyan mag-English ang Ate ko”, suggesting the fact that she’s a UP grad.
Last, if the accused culprit, jacque bermejo’s claim that she’s a victim from all of these, why not come out and make a public statement or make a post from your FB or FS account and clear your name?
You’ve come a long, long way girl to reach whatever “asenso” (kung meron man) that you’ve made to yourself, nakapagtataka naman yatang hahayaan mo lang siyang i-ruin ng kamo, ay isang malisyosong-inggitero na may galit sa iyo, kung meron nga talaga may galit at inggit sa iyo?!
Her brother adds;
“Hintayin lang po sana ung explaination, for she doesn’t have internet nor load right now, its around 3am-4am at dubai, and I have hard times contacting her myself.”
- Her brother doesn’t know how easy here in Dubai to apply for an internet connection?
If he don’t, FYI it’s very easy to have internet connection, likewise with the access here in Dubai.
Sister mo pa, na involve sa sales at 4 years na sa Dubai ang walang internet connection or access? Hmmmmm……sino lolokohin niyo? Hindi lang Ate mo ang Pinoy na nasa Dubai.

”Kung sino ka man gumagamit ng pangalan ng ate ko, mahahannap ka din ng mga bermejo.”

- Or ang Ate mo ang kailangang humarap sa ngitngit ng sambayang Pilipino na naghahanap sa kanya?
Or baka ang pamilya belmejo ang sumagot sa lahat ng “karma” dulot ng kabobohan ng kapatid mo?
09/27/2009
Jacque Bermejo’s Brother Has A Say
(I deleted the rest of the entry because some of you have gone WAY, WAY, WAY too far. Abusing, and judging, making death threats…it came to the point where I actually FELT for her…she DOES NOT deserve what she’s getting. Let’s (INCLUDING ME) NOT make her a punching bag for our losses)
The Brother’s Official Statement
ok! it all started sa Friendster last year 2008, my sister told me that her account was hacked by someone mad at her prolly inggit or may galit… she really doesn’t know or what’s the reason why she has been hacked, of corse she’s pissed off because this person keeps messing up her friendster profile. So, hinayaan lang ng sister ko yun, since wala nmn xang alam sa social networking or kung ano man, she’s a working woman na at wala xang panahon magfriendster.
Ngayon naman this issue has been spreading about her posting such harsh words:
“buti n lg am hir in dubai maybe so many sinners bak der!so year deerving wat happend!”

Ang ate ko hindi ganyan kung magenglish, edukada sister ko at nag graduate sa UP. We came from a PROVINCE and part of a political family. Hindi basta basta si ate jack magpopost na magsisira sa family name namin. Dumaan din kami sa hirap, at for your information binagyo din ang lugar namin, TATLONG BESES. Why in the world will my ate as a filipino disgrace our family and citizen, sana po wag muna kayo manghusga.

Hintayin lang po sana ung explaination, for she doesn’t have internet nor load right now, its around 3am-4am at dubai, and I have hard times contacting her myself.

Kung sino ka man gumagamit ng pangalan ng ate ko, mahahannap ka din ng mga bermejo.

“Res ipsa loquitor!!!”

FILIPINO CATHOLICS FROM THE EYES OF A FOREIGNER

“Received this as a forwarded email from a friend and thought of posting it here in my blog and share this wonderful article about us, Filipinos.” – tuklaw218 –

Filipino Catholics

Here’s something very positive written by a foreigner named Steve Ray, about Filipinos. Steve Ray authored many best-selling books, among which are, “Crossing the Tiber” (his conversion story), “Upon This Rock” (on the papacy), and just recently “John’s Gospel” (a comprehensive bible study guide and commentary).

STEVE RAY’S OPEN LETTER TO THE FILIPINO CATHOLICS:

We stepped into the church and it was old and a bit dark. Mass had just begun and we sat toward the front.. We didn’t know what to expect here in Istanbul, Turkey. I guess we expected it to be a somber Mass but quiet and somber it was not – I thought I heard angels joyously singing behind me.

The voices were rich, melodic and beautiful. What I discovered as I spun around to look did not surprise me because I had seen and heard the same thing in other churches around the world. It was not a choir of angels with feathered wings and halos but a group of delightful Filipino Catholics with smiles of delight and joy on their faces as they worshiped God and sang His praises. I had seen this many times before in Rome, in Israel, in the United States and other countries.

Filipinos have special traits and they are beautifully expressed as I gazed at the happy throng giving thanks to God. What are the special traits which characterize these happy people? I will share a few that I have noticed-personal observations- as I have traveled around the world, including visits to the Philippines.

FIRST, there is a sense of community, of family. These Filipino Christians did not sit apart from each other in different isles. They sat together, closely. They didn’t just sing quietly, mumbling, or simply mouthing the words. No, they raised their voices in harmony together as though they enjoyed the sense of unity and communion among them. They are family even if they are not related.

SECOND, they have an inner peace and joy which is rare in the world today. When most of the world’s citizens are worried and fretful, I have found Filipinos to have joy and peace – a deep sense of God’s love that over shadows them. They have problems too, and many in the Philippines have less material goods than others in the world, yet there is still a sense of happy trust in God and love of neighbor.

THIRD, there is a love for God and for his Son Jesus that is almost synonymous with the word Filipino. There is also something that Filipinos are famous for around the world – their love for the Blessed Mother. Among the many Filipinos I have met, the affectionate title for Mary I always hear from their lips is “Mama Mary.” For these gentle folks Mary is not just a theological idea, a historical person, or a statue in a church – Mary is the mother of their Lord and their mother as well, their “mama.”

The Philippines is a Catholic nation-the only such nation in Asia -and this wonderful country exports missionaries around the world. They are not hired to be missionaries, not official workers of the church. No, they are workers and educators, doctors, nurses and housekeepers that go to other lands and travel to the far reaches of the earth, and everywhere they go they take the joyous gospel of Jesus with them. They make a somber Mass joyful when they burst into song. They convict the pagan of sin as they always keep the love of Jesus and the Eucharist central in their lives.

My hope and prayer, while I am here in the Philippines sharing my conversion story from Baptist Protestant to Roman Catholic, is that the Filipino people will continue to keep these precious qualities.. I pray that they will continue loving their families, loving the Catholic Church, reading the Bible, loving Jesus, His Mother and the Eucharist. As many other religions and sects try to persuade them to leave the Church, may God give the wisdom to defend the Catholic faith. As the world tempts them to sin and seek only money and fame and power, may God grant them the serenity to always remember that obedience to Christ and love for God is far more important than all the riches the world can offer.

May the wonderful Filipino people continue to be a light of the Gospel to the whole world!

Be a proud Filipino.

Many thanks, Mr. Steve Ray.
- tuklaw218 –

Get real…………….!!! Anyone…?!

Since I started posting articles here in my blog, I’ve got so many things/ideas I wanted to post but time isn’t on my side, been having so many works (?) to do. If I’d only have eight pair of hands, naku baka puno na kagad ang blog ko. Kung kelan have na ako ng blog, tsaka naman dumarating ang mga trabaho……it sucks though.
But blogging is so addictive that I have changed some of my daily schedules and priorities………kakalurky….!!
Dati-rati, early morning routine ko and while having my cup of coffee in my small insignificant office from the basement floor ng isang being constructed hotel in the middle of a “man-made” island somewhere in the Middle East, I was reading the morning news from the internet.
Ngayon, ang pagsusulat para sa aking blog ang akin ng inaatupag bago pa man dumating ang mga trabaho na akala mo naman eh trabaho talaga. Haiiissst…!!! Whatevah.
Get real………..!!!
Pasalamat ka nga at may trabaho ka pa noh. Kesa naman mapasama ka sa napakaraming bilang ng mga biktima ng global recession. At dapat ma-realize mo na work ang main priority mo while you are here.
Oo nga naman.
Pero teka, nag-aalis lang ako ng inip, ok?!
Ikaw kaya ang tumunganga from 11:00 a.m. till 5:00 p.m., sige nga?!!
Sige, give justice to your being irresponsible with your works…..!!!
Que ver………blog muna bago work………!!!
Any reactions? STOP…..!! Mamaya na ang mga reactions niyo sa comment section niyo i-post………….puh-lease…!!!?
Get real………..!!!
Sa culture nating mga Pinoy napakarami pa rin sa atin ang parang mga “Manong at Manang”, I mean sa mga pananaw sa mga bagay-bagay. Still living with our old beliefs, sabagay tayo ba naman ang magkaroon ng “mix culture”, what do we expect? Eh di mix din ang pananaw noh.
Para nga minsan gusto ko ng isipin na wala nga tayong original ethnicity eh? Have nga ba?
Or we’re just simply trying to make ourselves believe that we do have though……..parang wala talaga?
Anyway, it’s just my own views that are being expressed here.
Get real…………!!!
Parami na ng parami………as in 100X yata per day ang bilang ng mga “bi now, gay later”?
At ang mga “manong at manang” ay nagtatanong, nag-uusisa, nanunuligsa sa aking unfathomable ravelling senses with their very barriotic 101 question, “bakit kayo dumarami, di naman kayo nanganganak”!?
Juice ko pong pineapple, gusto ko mang tawanan ang kanilang tanong and ignore it, kaya lang minsan kasi nakaka-irita na sa pa-ulit ulit at walang sawang pagtatanong na hindi mo alam kung nagtatanong lang ba just for the sake of having a query or ano vha talaga manong, noh?!
Sa tagal na nilang mga tao, hanggang ngayon pa rin ba hindi pa nila tanggap na may mga beki sa lipunan?
GET REAL……..!!!
Ayaw ko na sanang i-post ito, kasi baka ako pa ang lalabas na………ay, ewan basta honestly, irita ako kaya dapat kong i-blog ito….!!!
Or else baka bangungutin pa ako mamayang pag-tulog ko ‘pag di ko ito na-ilabas dito sa blog ko noh…..!!!
I remembered, isa sa mga pinaka-irritating moment ko na hindi ko napigil sarili ko was when I came back in the Philippines, my Philippines mula sa aking 6 months stint sa Japan as a singer for the 3rd time, pakibaba ang mga kilay, i-pluck ko iyan!!?
Yun nga, I was on vacation that time and syem, amoy Yen at amoy Dollars pa akembang, I was with a friend who’s very much older than I do and who’s having an oddly different looks kasi naman he’s dark skinned at talagang pwede siyang double ni Petrang kabayo sa movie, as in, minus the prosthetics pa iyon ha?!
We’re like “beauty and the beast” beki version (patay ako nito, sana lang di niya mabasa)…..hehehehehe.
We were at a mall somewhere in Quezon City and doing some shopping para sa aming nomohan with the boys later that night, syem.
And going into circles kami sa loob ng department store para bumili na ng ilang pirasong damit at bagong sapatos as my old friend, Petra, requested from me to buy him a pair of shoes, walking shorts na ngayon ay “pek-pek short” ang calling and some polo shirts that cost me around PHP8,000 peso-sesoses. Chicken feed noh, dami ko pa kasing anda that time, remember kadarating ko lang galing Japan.
Ang yabang…!!!
So, iyon going into circles and making pili dito, pili doon while mega may I follow na sa amin ang saleslady sa nakita niyang uber shopping galore na ginagawa namin na ikinaloka niya upon knowing na “sisters are doing it for themselves” pala kami.
Kasi nga naman, wala sa looks namin parehas ng old friend ko. Aba, at nakipag-chickahan portion pa ang saleslady feeling close kagad ang hitad.
Anyway, after about 4 hours had passed finally, we were thru sa aming walang kapararaan na pagsa-shopping at kung anik-anik lang naman na abubot ang aming pinagdadampot, we’ve decided to cease na from getting anything and headed we go to the cahier’s counter na.
There were few other customers who were on the line and waiting for their turn to pay their purchases like us.
And while waiting, we started our gay talk, using gay lingo and ang hitad na saleslady ay mega join din at pabakla din ang kanyang pag-sali sa usapan, typical gay conversation, minus the “tili” factor, kasi nga we’re not naman screaming fags noh.
There’s this old lady, I guess age between late 40’s to early 50’s, in front of me who suddenly gave me an obnoxious look from my head down to my feet and back…with matching ismid…….!!! As if parang sini-sino ako at nililiit ang lolah mo. Napansin namin 3 iyon, ako, old friend ko at ang baklang saleslady.
Deadma kami and continued our conversation but we lowered our voices at baka nasa simbahan pala kami at ayaw ng maingay ng lola mong nasa harapan ko.
We were giggling over the thought of what might happen after the nomo session with the boys uttering every word as gayish as possible para nga di maintindihan ng lolah mo na nasa harapan ko, when and then again, the old lady in front of me gave me one more eerie look…..!!
I pose for a while took a deep breath of fire and,
“Teka nga ho muna, ilang taon na ho ba kayo at para bang ngayon lang ho kayo nakakita ng baklang masculado?!” I ask the old bitch.
Di ko na inanatay pang magsalita,
“Kung makatingin ka, kanina pa kita napapansin kung tignan mo ako simula ulo hanggang paa, baket? Ikaw lang ba ang may pera?!” I ask her continuously.
I really made a scene and called the attention of the department store manager. And without batting an eyelash,
“Kung nai-irita ka sa akin, pwes wag ka dito mag-shopping sa mall na ito. Dun ka sa Forbes park, ipokrita ka!!” I shouted out at that old bitch.
And with that, di na niya nagawang bayaran ang mga pinamili niya at lumayas siyang nakayuko. At vanishing point siya sa paningin ko at ng mga tao.
Then the store manager approached me, good that she was quite a very polite and well mannered manager who did asked me nicely or else, baka napasama siya sa tinalakan ko.
I explained my sentiments over my outburst and she did get my point.
Una wala akong kalaswaan na ginawa.
Pangalawa, oo ganito nga ako pero di naman ako basta-basta papayag na insultuhin dahil hindi lahat ng gay ay dapat I disregard ng sino man sa society.
Pangatlo, respect begets respect, if that old lady knew how to show respect to me being Bi or to anyone who shares the same “preference” that I do, hindi ko siya papatulan.
Dahil di ko naman siya na-offend in the first place sa aming gay conversation.
Pero she just crossed the line between my sanity and being human. Yun lang yon.
Get real, old lady…….!!!
Haaayyyy, naku. Sa dami ng mga taong na-meet ko in my 15 years of being an OFW, marami na rin akong “nakilalang” mga tao. Iba’t ibang mga tao, pag-uugali, itsura, lahi, kultura at amoy…….eeeewwwweeeee…………!!
At doon ko rin nalaman ang ideyang, “mas mabuti ng maka-kilala ka, wag lang ikaw ang makilala.” Pero ibang post naman na iyon. At iba ang insidente na iyon sa mall.
So far, wala naman ng ganung eksena after all these years, I guess kasi Pinoy started to get used to the fact na parami na nga ng parami ang aming fedra.
In consideration to those “manangs” and “amongs” who often times vibrated me with their beliefs na sa Pinas lang may society of the third sexes, mali po.
Hindi lamang po sa Pinas have ng 3rd sex. Sa lahat po ng bansa ay meron.
Ewan ko nga lamang kung ano ang depinisyon ng mga manangs at manongs sa konseptong 3rd sex?
Ow, by the way, the word I used here, “manang” at “manong” doesn’t literally mean na taga-province or promdi.
In my own personal way, I use “manang” at “manong” referring to those people who have their beliefs set backwards, as in closed to any developments or evolvements of their beliefs. Basta kung ano lang paniniwala nila, yun lang yun. Period. No more, no less.
Dito nga lang sa Pinas, kung mayaman ka at maarte ka sa pananamit or sa itsura mo, vain (banidoso) ka.
Pero pag mahirap ka at maarte ka sa pananamit at sa itsura mo, day, beki ka.
Diyan pa lang ramdam mo ang ibang trato or tingin sa 3rd sex, di-vine?
Sa ibang bansa naman, lalo at hindi tayo sanay sa kultura nila, magugulat ka talaga.
Like here in the Gitnang Silangan, ang formal way of greetings nila ay ang paghalik sa pisngi ng kapwa nila lalake. At talagang with matching smacking sound effect pa. Pero have rin sila ng mga beki, yun nga lang di mo na mapupuna kung sino ang sino. Kasi nga most of them are gorgeously handsome.
Good luck sa career mo ate, kaya, palakasan na lang ng gay-dar!!
Or else, “shway-shway sadiq” ang battle cry mo….!!!
Sa kultura naman ng mga “itik”, talagang “HHWW” pa sila in any given public places. At pag nakita mo sila sa park, may I lay down with my head on your lap ang drama nila. As in swet, este, sweet na sweet sila.
Have din sa kanila ng mga beki yun nga lang napaka-tinis ng boses at madaling mahalata, parang sa Pinoy din, have ng 12 ang uri.
At ang forte ng mga beki sa kanila ay laplapan churva. Juice ko pong pineapple, para kang sumobsob sa burak mula sa imburnal, pwe!!!
Sa mga lahi ng “bibe” naman, obyosa din ang mga beki nila, parang rin sa mga itik. Pero ang forte ng mga bibe ay pa-bongkang. Pag may bet-sayda kang bibe, ke lalake o beki sa kanila, bongkang ang labanan.
Meron ngang isang kwento, tungkol sa isang bibe na beki at may bet-sayda siyang itik. So, mega punta ang bibe sa room ng itik, ang siste, knows ng itik na beki ang bibe at bet-sayda siya nito.
Isang araw na parehas na gabi ang duty ng dalawa (itik at bibe), nagpunta ang bibe sa room ni itik, syem puyat si itik. So, tinelag-telagan ang itik eh makulit si bibe, pinagbigyan. Ayun, nagka-tikiman ang dalawa.
Wala na sanang problema, eh ang kaso medyo may kalakihan yata ang sa itik kaya ayun at nagka-imaginary monthly dalaw ang bibe. In an instant…..!!! Hahahaha.
To the bibe’s ka-ignorantehan or ewan, may I mega go siya sa company clinic at may I super consult siya sa the Doctor is in and showed his imaginary keps with the imaginary monthly period!!
Ang kwento, ask daw ang Doctor what really had happened. Ay, mga readers, kahit ako nalokah sa sinabi diumano ng bibe……….!
Binongkang daw sya ng syota niyang itik….!!!
Ang ending?
Dinala sila parehas sa police station para ikulong at ipa-deport afterwards. Waaaaaa……..!!!
Ang mga lahi ng “pato” naman, ang forte ay bumongkang at magpahaduks, mga lalake at mga beki din sa kanila. Kung sa atin beki ang binobongkang ng otoko, ang mga pato na beki gusto rin ang bumongkang, kakalurky!!! At grabe ang taas ng libido ng lahi ng pato. Que se hodang tanghaling tapat!!!
Ganun pa man, ang mga lalakeng pato ay bongkang at haduks ang gusto, eh karamihan sa kanila eh ga-troso…!!!
Again, good luck sa career mo (sadik, shway-shway)!
O, hayan para sa kapakanan ng mga “manangs” at “manongs”, meron din pong mga beki sa ibang bansa.
Get real…….!!!
Well, baka naligaw kayo kung sino ang itik, bibe at pato sa post kong ito. Makabubuting mag-tanong na lamang po kayo sa mga kamag-anak o friends ninyo na nasa Gitnang Silangan, particularly ang nasa UAE. Hehehehehe……….
During my blossoming (etchos!!) days, I was yearning to have a relationship with the men I was admiring or iyong bet-sayda ko, usually men who are older than me. And I came to a point na it has become my paradigm or stand in having an affair with men, ang magkaroon muna ng feelings towards a guy before I get laid.
Etchoserang frog……!!!
Sa iyon talaga ang aking naging panuntunan eh. Baket porke ba’t ganito tayo eh may karapatan silang itrato or i-regard tayo as less human? Aba, ba, va, vrabia….!!!
Even my friends before often told me na “ipokrita” nga raw ako. Kasi nga naman, sa ating mga Pinoy, sino ba namang straight guy ang iibig sa kapwa lalake, aber?
“Iibiggin ka in the real sense of the word “mahal” ka? Ikaw mismo and not your wallet?”, madalas kong marinig sa mga dati kong mga friends.
Pero naroon pa rin ang pag-asa ko even if it’s given a rate of 1:1million, ang point is, meron!!
Pwede vha, fallopian tube is the only thing that a real woman can edged me with men. Kanya-kanyang stand iyan, walang basagan ng trip.
Go, go, go gurl……!!
Sige, make yourself believe into that. It’ll take more, more years bago dumating ang inaasahan mo.
Paasahin daw vha ang sarili sa isang pag-asang walang katiyakang matupad?
Don’t live in fantasies, life is no drama created and set by a wild man’s idea and will gonna have “and they live happily ever after” as its curtain call, duhhhhhh……….!!!?
Get real………….!!!

12 Different Types of Gay

Found this in one of the so many posts made from a certain blog (bi now, gay later, thanks…!) that I once visited and it caught my attention and so I copied it and have it posted here in my blog. Plus, I just added some pictures para extra aliw……….

So, which among the following Types of Gay are you? Read and rate yourself………..

1. CLOSET GAY – the basic, mga baklang ayaw umamin ng kanilang kabaklaan. Sila ay madalas na pigil at laging pinag-iisipan ang kanilang kilos. Madalas pag nasa maraming tao, kilos lalaki sila pero pag dilim, dun lumalabas ang totoong kulay.

Bukambibig: “Huwag kang maingay, hindi alam ng tatay ko na bakla ako!“

2. SISTER L – baklang lantaran sa kanilang mga kabaklaan. Sila yung mga nagdadamit ng pambabae, nagme-make-up, at yung iba, nagpapa-sex change.

Bukambibig: “Punta tayo sa katabing bar, maraming mga lalaking gwapo dun!“

3. MACHO-CHOPA – baklang hindi mo aakalain dahil mas guwapo at macho pa sa tunay na lalaki. Ito yung mga baklang maskulado, nagdyi-gym madalas upang magpalaki ng katawan. Pero pag kumilos si macho-chupa e halata mo ring charing dahil mahilig magpa-cute sa mga guwapong trainor sa gym.

Bukambibig: “Hi, can I know your number?“

4. MALDITA – baklang nakaka-imbiyerna, masyadong nagmamaganda kahit na mukhang pwet ng baso ang mukha. Madalas mataray, parang laging nireregla. Masyado ring insecure ang maldita sa mga magagandang babae.

Bukambibig: “Che! Lumayas ka sa harapan ko. Sinisira mo araw ko! Bruha ka!“

5. SPICE GAY – baklang elite, socialite, laging nasa mall, starbucks, at madalas gumimik sa Malate. Kadalasan maiingay ang mga spice gays. Madalas binubuo sila ng 3-5 sa isang grupo. Madalas itong naka-wheels at mga branded ang sinusuot na damit. Madalas rin silang may shades na suot-suot. Sa pananamit naman, mahahalata mo rin na bakla sila dahil mas kikay pa sila kaysa sa mga babae. Pero hindi sila nagdadamit ng obvious na pambabaeng damit. To add, medyo mayabang rin ang mga spice gays.

Bukambibig: “You know, I bought this bag from Italy . It’s Gucci and it is very expensive.“

6. SANTA CLARA – baklang may magandang determinasyon. Siya yung relihiyoso. Madalas siyang nagiging katekista, minsan pumapasok sa seminaryo upang maging pari. Hindi gaanong lumalabas ng bahay dahil parating nagdarasal upang layuan siya ng tukso. Madalas siyang active sa charity works at novenas. Kaunti lamang ang mga Santa Clara pero sila ang mga baklang huwaran.

Bukambibig: “Diyos ko, tulungan mo po akong lumayo sa kahit anumang tukso. Amen.“

7. BUD-WISER – hindi ito pangalan ng alak o beer, another type ito ng gays. Ito yung baklang hindi madaling maloko ng mga lalaki kahit guwapo pa siya. Masyadong masinop sa pera at pessimistic with regards to men. Kadalasan siya yung nagtatagumpay sa buhay. Minsan mas pipiliin pa niyang mag-asawa ng girl kahit na diring-diri siya kaysa kuwartahan ng lalaki. Kaya siya nag-aasawa ng girl dahil para hindi siya makuwartahan nito.

Bukambibig: “Manloloko silang lahat!“

8. SANTA CLAUS-A – opposite ng BUD-WISER, ito yung baklang bigay-kaya – sa lalaki niya o sa mga kaibigan, kapamilya o kamag-anak niya. Madalas walang pera ang mga Santa Clausa. Sila ang mga baklang madaling maloko. Magastos rin ang mga ganitong type ng gays.

Bukambibig: “Anong gusto mo? Ibibigay ko ang lahat kahit wala na akong pera.“

9. DETECTIVE CHUVA – baklitang daig pa ang isang detective kung subaybayan niya ang kanyang “special someone”. Ika nga, stalker. Lahat ng tungkol sa kanyang crush e alam niya. Ni ultimo kung kailang ang birthday, kung ano ang favorite food, favorite movie, favorite hung-out, favorite blah-blah. Madalas siyang panakaw kung tumingin. Pasulyap-sulyap lang kuno pero pinagnanasaan na pala niya.

Bukambibig: “Mapapasaakin ka rin balang araw…“

10. HANDSOMMA (Pronounciation: hand-sa-ma) – gay na biniyayaan ng mukha. Heto yung mga tipong habulin ng babae. Minsan ang mga Handsomma ay closet gay, pilit na itinatago ang tunay na pagkatao. Sa panlabas, chickboy si Handsomma pero deep inside, lalaki ang gusto. Sayang ang kaguwapuhan ng mga ito at tiyak na ang laking panghihinayang ng mga babae.

Bukambibig: “Yuck, hindi tayo talo noh!“

11. ECLATUGZ – gay na mahilig tumagay. In short lassenggera este lassengero. Mahilig mag-aya ng inuman si Eclatugz lalo na kung ang aayain niya eh yung crush niya. Kunwari aayain ng Eclatugz ang kanyang crush sa isang inuman. Tapos pag nalasing na ang kawawang guy, patay siya! Tiyak pagpipistahan na siya ni Eclatugz.

Bukambibig: “Pare, inuman tayo! Minsan lang toh noh!“

12. MANIAC – uri ng gay na may maling determinasyon. Ito yung mga maniacs o mapang-nasa sa kapwa lalagi. Siya yung tipo ng gay na gagawin ang lahat para lamang masatisfy sa kanyang carnal hunger. Madalas ay pedophile or maaaring hustler ang maniac.

Bukambibig: “Sa akin ka lang! Sa akin ka lang kung ayaw mong mamatay!“

Saan ka?

“Life……of a Working Undergrad Chick-boy”

As a young kid, I’d dreamt of landing a high paying job, having my own house and lot but not a home, having a car and my own business enough to support my life style, of those dreams seems easy for me to have said. I was in a hurry akala ko noon ay ok na ang magiging career at magiging buhay ko. I never thought that time will come for me to be more responsible and must land a job as early as I was 20 years old. Well, because of what has transpired sa family namin, a “broken vow” kaya I opted na lang to find a job and support our “naghihingalong” once was a Buena familia.
Somehow, partly to blame din ako kung bakit di ako nakatapos ng college. Two scholarships ang aking na-turned down after high school. One was from the Meralco Foundation Institute and the other one was the scholarship I got from the former mayor of QC being one of the “crème of the crops” sa batch namin. And iyon nga, nagmadali akong mag-trabaho and I do have my reasons for that. But then and again, those were the days my friend.
After graduating from a one year vocational course, gusto ko talagang makatapos ng college and be a degree holder. So, I worked as a gas station attendant somewhere in Quezon City earning less than the minimum wage declared (what do you expect, Pinas eh) para maka-ipon ng pang pa-enrol sa college. Mabuti na nga lang at sinuportahan ako ng aming mujai sa aking mithiin. At hindi iyon naging madali para sa aming lahat. As mother needs to be away from us and work abroad para masustentuhan ang mga panganga-ilangan namin lalo na sa akin na nasa college na nga. Kaya naman habang nag-aaral ako sa college, I often find myself searching for a possible employment abroad from a news paper and make myself believe na landing a degree is not in my destiny kaya ayun, iyong huli kong pang-tuition fee para sa aking 3rd year, 2nd semester ay ginamit ko na lang pang-placement fee pa-Saudi, o di-vine?!!
“Sigurado ka ba sa desisyon mo, gyera ngayon dun?” tanong-pangamba ng Ate ko ng malaman nila ang ginawa ko. Pero talagang disidido na ako. Di ko na lang sinagot.
Ginugol ko na ang mga araw ko sa paglalakad ng mga dokumentong kakailanganin, lalong lalo na ang Passport ko. Medyo natagalan ng konti ang pagkuha ko ng Passport dahil sa menor de edad pa ako para kumuha nito. Mabuti na nga lang at may kakilala ang kapatid kong babae na pangalawa sa Ate ko sa QC Hall. Doon ay madali akong nabigyan ng birth certificate na late registration ang pinalabas at sa aking kapanganakan na pinatanda ng dalawang taon. Pasok sa banga!
Hanggang sa dumating ang araw ng aking pag-alis, I was scheduled a flight 19th of November 1990 bound for Tabouk, Kingdom of Saudi Arabia.
August 16, 1990 ng pumutok ang Gulf War dahil sinakop ng Iraq ang Kuwait. Napakalaki ng pinsalang nagawa sa bansang Kuwait ng tangkang pananakop ng Iraq sa una. Na magpahanggang ngayon ay ramdam ng bansang Kuwait ang epekto nito sa kanilang kabuhayan at ekonomiya. Marami ang nawalan ng hanap buhay, marami ang nasawi maging sa ating mga kapwa Pinoy na nagta-trabaho sa Kuwait bilang mga OFW dahilan upang pumasok na ang UN forces at ang hukbo ng Amerika (nakksss…..tagalog na tagalong!!) upang piliting maibalik ang minsang katahimikan at kalayaan ng bansang Kuwait laban sa agresyon ng Iraq. At halos araw-araw ay napakaraming mga kababayan natin ang umuuwi ng Pinas sa takot na madamay sa nasabing kaguluhan. Kaliwa’t kanan ang pambobomba. Harap at likod ang mga pagsabog at barilan sa pagitan ng mga sundalo ng Allied Forces at ng pwersa ng Iraq na damay ang mga sibilyan, ayon sa mga balita.
Eh, teka….August 1990 yun……eh paalis ako ng November 1990, kamusta ako nun?!! First time kong maramdaman ang grabeng takot at pangamba. Tutuloy pa ba ako o hindi na? Pero kasubuan na ito, nakapag-bayad na ako ng placement fee at hawak ko na ang airline ticket at passport ko.
Night before my flight I called in my bother and a cousin and bought some beer grande to have a drink. To their amazement they ask me kung ano ang meron at magpapa-inom ako. And so I told them that I am leaving, going to Saudi Arabia to work, they were astounded not with the thought of me working in Saudi Arabia but with the present situation in the Middle East that frightened them and me of course. But I was that too damn decided to proceed, no matter what.
Leaving for the first time was a heart breaking scenario for each and everyone in the family, I was the first one from a siblings of five to leave and look for my life abroad. Honestly, my tears kept on falling on that day I left for Saudi Arabia. I ask my sisters and brother not to go with me in the airport as it will only add to the loneliness I was already feeling. It’s very painful for me to leave them, having a heavy heart since the last night before my flight, I couldn’t stop myself from crying and felt like I can’t lift my feet to make a step as it felt numb. But somehow I manage to proceed and finally board the plane bound to Saudi Arabia.
We arrive at King Khaled International Airport, Riyadh, Kingdom of Saudi Arabia, on 19th November 1990 at 6:25 in the evening, Saudi Arabian Time. Bale 11:25 sa Pinas. Pag-labas pa lang namin ng airplane ay sinalubong kami ng kaka-ibang awitin na bago sa aking pandinig, nasa Saudi na nga ako na-isip ko. Sa mga narinig kong usap-usapan ng mga kasama ko, “sallah” daw iyon, ano yun? Yun pala ay oras ng dasal o “sallah” sa wikang Arabic na akala ko na nung una ay may umaawit, malay ko ba, di nga ba at first time ko.
Napakanda sa aking paningin ang mga naglalawitang mga chandelier at fully carpeted na airport ng King Khaled sa Riyadh. Pero it was freezing cold outside! My lips began to chap and bleed buti na nga lang at may dala akong lip shiner, as in, at nagawa nitong pigilan ang pagputok ng labi ko sa labis na kalamigan. We were all shaking, we’re around 25 Filipinos who flew in to Saudi Arabia to work with the same company. Some of my batch mates were ex-Saudi na or ex-abroad. Pero para silang mga baguhan, ewan ko, iyon ang puna ko. Nawala lahat ng kalungkutan ko ng mga sandaling iyon at napalitan ng kaba at pagka-excite. Excitement sa mga bagong experience sa aking buhay. Sunod lang ako kung saan ang tungo ng mga kasamahan ko, wala akong tanong, nagmamasid lang ako.
Hangang nakita ko ang mahabang pila ng mga tao mula sa iba’t ibang bansa, may mga nakaputi na akala ko ay mga pari. May mga naka-balot ng itim na tela na tanging mata lamang ang makikita. Naalala ko bigla ang mga bagay-bagay na itinuro sa amin sa aming PDOS o Pre Departure Orientation Seminar tungkol sa mga dapat at di dapat gawin sa buong panahon ng aming pagta-trabaho sa Saudi Arabia.
Sumond ako sa mga kasamahan ko, mahabang pila. Napabagal na pag-usad na pila. Immigration counters pala. Nakaka-inip at nakakapagod sa mahabang oras na nakatayo. Nagtataka ako kung bakit ang mga lalaking animo’y pari na nakaputi ng mahaba ay panay ang halikan sa pisngi kada magkikita at may sinasabi sila sa isa’t isa na di ko mawari kung ano. Iyon pala ang formal greetings nila sa isa’t isa. Napakalayo sa ating nakagawiang kultura. Ah, kaya pala, na-isip ko, at kaya rin pala ang bagal ng usad ng pila dahil sa bawat may dadaan na kababayan nila, titigil sila sa pagta-trabaho at babatiin ang isa’t isa.
“Tinamaan ng lintek, kung Pinas lang ito, ay akin ng nabulyawan ang mga gagong ire” ang narinig kong sabi ng isang kabayan na nasa aking unahan.
“Kung di nga naman, aba’y inuna pa ang kanilang halikan ay nakakapagod na ga ang ganire at kanina pa tayo nakapila at nakatindeg”, pagrerekalmo nito na kami-kami rin lang naman ang nagkaka-unawaan. Napangisi na lamang ang ilan sa mga nakarinig din sa sinabing iyon ni kabayan. At wala ni isa man ang nais magreklamo, bansa nila ito kaya pasensiya tayo, dapat irespeto, iyon na lamang ang na isip ko. Nagpatuloy ako sa pagmamasid sa kung ano ang ginagawa dun sa immigration counter. Hangang sa;
“Passport please” ang sabi ng ngayon ay nasa harapan ko ng Arabo. Ang lagong ng boses, authoritative ang dating. Ini-abot ko ang aking Pasport. Binulatlat ito sa aking harapan at napangisi;
“Is this your first time in the Kingdom?” tanong nito sa akin.
“Yes sir”, ang tangi kong nasagot. Napansin kong tila napangisi ang Arabo habang may itinatatak sa aking Passport.
“Welcome to the Kingdom of Saudi Arabia” sabay abot sa aking Passport. Dali-dali kong kinuha at hinanap ko ang aking mga kasamahan.
“Kabayan!” napalingon ako, nakita ko ang isa sa mga kasabay ko ang tumawag sa akin.
“Kanina pa kita pinagmamasdan at inaabangan dun sa immigration, mahirap na” wika nito na pinagtakahan ko naman bakit niya nasabi.
“Halika sumunod ka sa akin at kunin na natin ang ating mga bagahe” sumunod ako at habang kinukuha namin ang mga bagahe namin, narinig ko ang tumawag sa akin na may binibilin sa akin.
“Mamaya sa baggage checking, kapag malapit ka na sa counter, buksan mo na kaagad ang maleta mo. Huwag mong antayin na sila ang magbukas, dahil wawasakin nila maleta mo” sabi nito na kinatakot ko naman. Ganun ba dito?
Tinandaan ko ang bilin niya at sumunod ako sa likod niya upang muli ay pumila para sa baggage checking. At natapos naming perahas ng maayos ang pilang iyon.
Naglakad-lakad kami sa loob ng airport na iyon, manghanga-mangha ako sa aking mga nakikita. Hangang sa napadako kami sa isang waiting lounge at doon kami na-upo. Napansin ko rin ang ilan pang mga kasabay namin na naroon na rin at tila mga nag-hihintay.
“First time mo ba kabayan”, tanong sa akin ng kanina pa ako pinapasunod sa kanya na ok naman kasi parang inaalalayan niya ako.
Umoo na lamang ako at nagpatuloy ako sa pagmamasid sa mga tanawin na bago sa aking paningin. Natigil lamang ang aking pagmamasid ng tawagin ang atensiyon namin ng isang airport ground personnel,
“Passengers with connecting flight to Tabouk, please follow me.”
“Passengers with connecting flight to Tabouk, please follow me.”
Maka-ilang beses nagsalita ang nasabing airport ground personnel bago ko na-alalang Tabouk nga pala ang destinasyon ko. Marahil sa sobrang kalungkutan din ng mga kasamahan ko ay hindi rin nila napansin ang panawagang iyon. Naulinigan ko lang ang “Tabouk” kaya napalingon ako at sinabi ko sa aking mga kasama at sabay-sabay kaming lumapit sa airport ground personnel na iyon.
“Let me see your tickets, please”, sinabi nito at isa-isang tinignan ang aming mga airline tickets, muli ay nag-salita ito;
“Please proceed to the information counter to your left and confirmed your flight for tomorrow at 7:15 in the morning.”
What?! Kinabukasan pa ang connecting flight namin? That’s almost 13 hours..!!!? Inabot na kami ng gutom buti na lang at may dalang mga Riyals (Saudi Arabian Money) ang ilan sa mga kasama namin, bumili sila ng ayon sa kanila na napaka-mahal na cup noodles. Kung sa labas daw ng airport ay nasa SR1 (Saudi riyals) lang daw ang isang cup noodles pero sa loob nasa SR5 na ito, grabe nga times five ang itinaas ng halaga. Pero wala ng magagawa, kailangan namin lagyan ng laman ang mga sikmura namin. Buti na nga lang at mababait ang ilan sa mga kasama ko, higit ang kanina pa nagpapasunod sa akin kung saan at kung ano ang dapat kong gawin. Naghati-hati na lang kami sa cup noodles na kanilang binili. Pero ang iba, talagang nag-solo. Ok lang, kasi di ko naman sila kilala. Sa yosi, ganun din, hingian para kahit papaano ay mapaglabanan ang lamig na dulot ng panahon. Hanggang sa makaramdam kami ng antok. Saan kami mahihiga nito dito? Panibagong isipin.
Dahil sa sobrang pagod sa biyahe at paninibago sa panahon ay isa-isa kaming nahiga sa carpeted floor ng King Khaled Airport. Para kaming mga anak na iniwan ng mga magulang sa isang sulok na tabi-tabi sa pagkakahiga. Di na namin namalayan ang takbo ng oras. Nagising na lamang kami sa tapik ng isang Pinoy at sa ugong mula sa isang bagay na di ko pa wari kung ano noong una. Vacuum cleaner pala. Napaka-ingay naman ng ugong nito, promise.
“Kabayan, gising na kayo, lipat kayo doon at maglilinis lang kami” ang sabi nito, nagulat pa ako kasi naunawaan ko sinabi niya, isang Pinoy nga siya. Nakaramdam ako ng tuwa, kasi sa wakas may Pinoy kaming naka-usap. Ngunit naging busy ito kaya nahiya na rin kaming magtanong pa.
Nang sulyapan ko ang malaking orasan na nasa itaas ng customer service counter, pasado alas singko na ng umaga, oras ng Saudi Arabia, ok na na-isip ko, saglit na oras na lang at aalis na kami papunta sa aming destinasyon, Tabouk, Saudi Arabia. Halos lahat kami ay isa lang ang hinanap na pupuntahan pagka-gising, ang CR. Hilamos, mumog at pagbabawas ng tubig na na-ipon sa aming mga pantog ang aming ginawa. Makalipas pa ang ilang minuto ay narinig na namin ang panawagan;
“Calling the attention of all passengers bound for Tabouk, please proceed to gate 25”, nagpalinga-linga kami, hinanap namin ang Gate-25.
Muli ay tinawag na naman ako ng kagabi pa nagpapasunod sa akin. At ngayon ko lang pinagmasdan ang kasama kong ito, sa itsura nito ay tila nasa late 30’s na, medyo may maganda ang katawan na may maamong mukha. Bigote at balbas na tila hindi nagawang ahitin o gupitan man lang. Mukha namang mabait, sa tingin ko. Sunod-sunod ako hangaang sa nakita na namin ang Gate-25. Pila na naman dahil hindi lang pala kami ang sakay ng Domestice flight na iyon pa-Tabouk.
Habang nasa ere kami, tila kami nakasakay sa bus hiyaheng probinsiya sa likot at alog ng sinasakyan naming iyon. Hangang sa nakarating kami sa Domestic Airport ng Tabouk na nasa gitna ng disyerto. Napaka-liit at tila nilagyan lang ng isang maliit na bungalow type na bahay na may bubong at runway sa likuran, domestic airport na. Bilisan ang kilos sa pagkuha ng bagahe. Kanya-kanyang hanap, kanya-kanyang hatak at bitbit.
Sa paglabas, nakita namin ang isang tila-Pinoy na di mawari dahil sa ibang kulay ng balat nito, mamula-mula, gwapo at maganda ang tindig at pangangatawan. Tipikal na kasuotang Saudi Boy na Pinoy ang damit, jacket at pantalon na maong at t-shirt na puti na tinernohan ng putting rubber shoes. Guwapo at malakas ang dating. May hawak-hawak itong placard na may nakasulat ng pangalan ng company where we are going to work. Nilapitan namin ang taong may hawak ng placard;
“Kabayan, (name ng company) ba kayo?” tanong sa amin habang kami’y papalapit. Pinoy nga pala.
“Sumunod kayo sa akin, naroon ang ating sasakyan papunta ng farm”, suplado. Nagulat man ang mga kasama ko sa sinabing “farm” sunod pa rin kami.
Isang coaster ang tinungo namin at ikinarga ang aming mga bagahe. Ilang saglit pa at handa na kaming tumungo sa “farm”.
Habang daan at habang tumatagal ang aming biyahe ay pakonti ng pakonti ang mga bahay na aming nakikita at nadaraanan, hangang sa wala na kaming makita kundi puro desyerto na lamang at mga taniman na kulay green na malalawak. Mabilis ang takbo ng aming sinasakyan, nasa highway kami ng;
“Pre, parang kinakabahan ako sa pagdadalhan sa atin”, bulong ng isa sa mga kasama namin na nasa likod ko. Kausap ang katabi nito.
“Baka ibenta tayo nito sa ibang kumpanya, kasi sabi kanina farm daw tayo dadalhin”, dagdag pa nito.
“Lintek”, bulong ng isa pa.
“Pag tumigil tayo para mag-CR, tanungin na natin si kabayan kung saan tayo dadalhin. Pag nagkamali ng sagot, papaluin ko sa ulo, takbo na tayo”, ang sabi ng naunang nagsalita.
Katakot-takot ang kaba ko, kasi nga first time ko at kung anu-ano na rin pumapasok sa utak ko. Baka na-peke nga kami dahil uso nga iyon ng mga panahon na iyon. Ano ng gagawin ko? Pero di kami tumigil para makapag-bawas, tuloy-tuloy ang aming naging biyahe na nagpapataas pa ng tensiyon sa amin.
“Kabayan”, basag sa katahimikan ng isa sa mga kasama namin. Halatang galit na ang isa sa mga nakakarinig sa usapan at tinawag ang atensiyon ng driver.
“Saan ba tungo natin?”
“Malapit na ho, wag ho kayong ma-inip. Saglit na lamang po”, magalang sa sagot ng Pinoy na driver.
Totoo nga dahil maya-maya pa ay nag-menor ang sasakyan at sumenyas ang ilaw ng sasakyan na kamiy gagawi ng kanan. Ang papasukin ng aming sinasakyan ay isang lugar na napapaligiran ng mga punong nagtataasan na nababakuran lamang ng chicken mesh. May gate na maliit at may guard na ibang lahi, tumigil kami saglit at nagbigay ng kapirasong papel sa nasabing guard ang Pinoy na driver.
Nagulat kami dahil ang pinagdalhan pala sa aming lugar ay siya na mismong kumpanya where we will work at kalapit ng mga nakapalibot na sari-saring mga punong namumunga, may mga green houses at glass houses ay mga malilit na building offices sa loob at mgaraming mga tao. May mga Pinoy at iba’t-ibang mga lahi. Tila masasaya ang lahat at masaya nila kaming sinalubong. Nawala ang lahat ng aming takot at kaba ng amin silang maka-kwentuhan. Naroon na rin pala sa di kalayuan ang aming accommodation. May basketball at tennis court na katabi. Mga porta cabin ang aming magiging mga kuwarto sa aming pagta-trabaho sa kumpanyang iyon.
Ang driver? Bigla siyang nawala sa paningin namin, di ko alam kung saan nagpunta. At di ko na na-isip pa.
Hangang ngayon, kapag naalala ko ang araw ng una kong paglayo, I get emotionally affected. Kahit na nga halos half of my life ay na-spent ko sa labas ng Pinas still, tinatamaan pa rin ako ng home-sickness. Normal, tao ako eh.

Life……of a ‘hiding inside myself’ Chick-boy

Since my younger days di ko rin alam na “kaka-iba” ako sa karamihan ng guys who would love to be with the company of friends whom we can share our own same interests, play the same games, go to the same places that boys/men shows interest to or even enjoy the things children do.
I remember as a young boy (at 7, I guess) iba ang nilalaro kong toys compared sa mga kababata ko where we grew up in a place close to the heart of Quezon City na closely described as “squatter”. Pero ang pagkaka-iba nga lang, care taker (i-angat ang level para naman iba ang dating) kami ng lupang kinatitirikan ng malay-balay bukidnon (bahay) namin. Hehehehehe………..teka muna, ang choice of words, obvious na ba? To continue, iyon nga……..as a young boy…..teka, magyoyosi muna ako as I think I needed enough courage to tell the whole world about it……..(yosi break…!!)
Aaaahhh, finally, ok proceed…………I remembered very well, having a father who was an OFW himself and napaka-higpit and a certified “babaero” and a hunk, though wala pang terminology na hunk during fathers’ era ay parang napakahirap maging isang “chick-boy”, meaning, pwede sa chicks at pwede sa boys kaya chick-boy….hahahahaha!! And as I grew older and dumaan sa maraming mga pangyayari sa buhay (ang drama…!!) isa lang ang naging pang-kalma ko sa sarili ko being me at ewan ko kung matatawag ba siyang “pang-kalma”……..or siguro mas appropriate na sabihing “pakunswelo de bobo” ko sa sarili ko. Para kasing “sumpa” ako sa pagiging womanizer ng aking fadir….!!! Hehehehehe……Yun na nga siguro ang tamang word to describe my being me…….!!!
But since I have to protect my family…………..katakut-takot na banig ng “Alaxan” ang iniinom ko para maitago ang totoong ako. I was compelled to do boys or men stuff like playing basketball and boxing na tuwing nasa Pinas ang aking fadir at nagbabakasyon after every 2 years contract niya sa abroad eh walang ginawa kundi i-match ako ng boxing sa lahat ng mga anak na lalaki ng kumpare at ka-inuman niya na kasing age ko na kung saan must na talunin ko sila para lang i-appease ang aking fadir and make him believe na 101% otoko ang bunsong anak niyang lalake…..kahirap!! Kaya nga pag may bisita ang fadir at alam kong iinom sila, juice ko pong pineapple, di ko na alam kung saan ako magtatago para lang maka-iwas sa boxing match na ihahanda for sure ng aking fadir! He even bought me a pair of boxing globs na ang amoy ay tila pinaghalong sukang sasa na ewan na makati sa kamay. No choice naman ako, kesa naman ako ang gawing punching bag ng fadir, carry niyo, di-vine hindeee!! Pero san ka, talaga namang talo ko sila at umuuwing luhaan ang mga ka-boxing ko which somehow made them feel that I was someone for them to be afraid of…..depensa!! Syem nga naman, marunong sa boxing, sige, manukso sila na chick-boy ako pag hindi ko sila inumbag………pero parang ang effect ko eh mala “Beautiful Boxer” of Thailand kasi after each and every match parang gusto kong yakapin ang nakalaban ko at humingi ng sorry with matching kiss achu-chu-chu….!! kasi naman, tipelya ng ate niyo ang ilan sa kanila. Buti na nga lang at di pa uso ang mga films with themes like that, or else, ewan ko na lang……hehehehe.
Dumating din naman ang araw na napahinga ako sa pagma-match sa akin ng boxing sa mga kalaro ko as father went back abroad for another two years. Sa wakas……….!!! Akala ko ok na kasi marami na naman akong kalaro at di na sila ilang sa akin, lalo na ang mga bet-sayda ko, akala ko…………
Pero lalo akong kinabog ng fadir sa kanyang pagbabalik Pinas after two years sa mga sunod na pinagawa sa akin ng father dear. Ginawa akong construction girl, este, boy pala…!! Kalurky…….!!! Yes-terday mga readers…!!! Eh kasi naman, itong dearest ate kong panganay eh mega to the max sumbong sa fadir who was, at that time eh kadarating lang from his two years work sa abroad,
“Tay, tignan niyo kamay ni —– (lihim natin tawag sa akin nung bata pa ako, di maganda sa pandinig), mas maganda pa sa kamay ko”…………shet na malagkit!! Nalintikan na……!!! Eh di mega tawag ang fadir sa inyong lingkod,
“Halika nga dito…!!!” (kaba)….. “tignan ko nga mga kamay mo” Hala, at talagang mega inspection mode ang fadir…….!! Aaaayyy……araaayyy…..!! Pinukpok ng martilyo ang aking mala-kandilang mga daliri……..huhuhuhu…..its painful fadir..!! Cry-ola ng ate niyo pero wa-sang sa pagka-dinig ang fadir buti na lang to the rescue 911 ang mujai at mega awat sa aking fadir at sila ang nag-talo, take note, kadarating lang ng fadir galing abroad at iyon ang pasalubong sa akin……..sadista, di-vine?!! Nakuuu, buti na nga lang at wala pang bantay-kalikasan, este, bantay bata noon, or else, baka may I mega sumbong ako……promise!!! At di pa rin dun iyon natapos, the last thing na natandaan ko na pinagawa sa akin ng fadir na talagang nagpatulo sa aking precious tears (baklang-bakla…..!!!) ay nung exact day ng aking pagtatapos ng high school.
Graduation day, April, wag na ang taon at baka magkabukingan pang age noh, yun nga graduation day, kulet noh…….ang call time ay 2:00 pm kasi nga, modesty aside, isa ako sa mga honor students na tatanggap ng mga medalya ng pagkilala sa aking mga academic excellence (academic excellence daw oh?!!) whatevah, basta yun. Pero sa araw ding iyon, muli akong tinawag ng aking fadir dear while excitedly resting and preparing myself for the graduation ceremony. At alam niyo ba kung ano ini-utos at pinagawa sa akin? Pinakuha lang naman ako ng alkitran (itim na greasy like na pang-tapal ng butas sa bubong) at mga lumang tela na ginupit-gupit ko at pina-akyat ako sa bubong para mag-tapal ng lahat, I mean LAHAT ng pamakuaan ng bubong namin in summer time!!! Yes-terday mga readers, kainitan ng buwan ng April at pinaglalagay ako ng alkitran sa bubong!!! O, di-vine, san ka fa, kaya “cry me a river” ang mode ko while tulo ng tulo ang pawis ko na humalo sa aking sipon!! Kaya ayun, dumalo ako ng graduation na sunog sa araw ang kulay ko, may mga alkitran pa mga kuko ko at ni hindi ako nakapag-ahit man lang dahil natapos ako ng paglalagay ng alkitran ng past 3:00 pm na!!!
Nakuuu………..kaya love na love ko ang fadir ko!!! Kayo ba naman turuan ng mga bagay-bagay na ganun? Aba, at nagamit ko siya sa aking pamumuhay. Kaya sabi ko sa sarili ko, salamat fadir….!!! Kasi natuto ako, eh kung hindi? Eh di palagi na lang akong nakiki-suyo or nagbabayad ng taong gagawa nun para sa akin. Sa panahon pa man din ngayon, wala na ang spirit of “bayanihan”. Pera-pera kagad ang labanan.
Marami pang mga pangyayari ang humubog sa aking pagkatao. Mga pagsubok, mga kabiguan, mga depresyon at kung anik-anik pa. At wala naman akong balak isa-isahin ang lahat ng iyon dito sa aking blog noh. Kasi baka abutan tayo ng pagtatapos ng taong 2009 ay hindi pa ako tapos sa aking kadramahan. Tigilan akoooo……..!!!
Hanggang sa dumating ang unang pag-ibig……..haisssttt……!! Ewan ko nga ba at bakit kailangang dumating sa ganun point of my life of being me na kailangan pang magmahal at umibig……!!!? Inang ku pooooo…..!!!
Pero syem, iba na namang bahagi ng post ko iyon, abangan ang mga maiinit na kaganapan sa aking buhay……………hehehehe

“Chick-boy”……………..school days (Part I)

School days………….haaayyyy…..!! Ang sarap balik tanawin ang mga nagdaang mga school days, from Kindergarten, Elementary, High School and College.
Aba, sino nga bang makakalimot sa mga pinag-daan sa school, lalo na ang sa high school, aber?
Sa kindergarten mga gawang pambata ang naroon. It’s a combination of playing while learning. It’s the beginning.
Learning the first Alphabet, mag-colour at mag-sulat ng name ko. I enjoyed singing the nursery rhymes and lullabies.
At dito ako natutong unang tumula on stage, the poem was “The 2nd Timothy”. And all of those were taught to us by the very dedicated teacher, Mrs. Kanekoa.
Thank you, Ma’am.
First day ko sa elementary, takot ako nun kasi napakarami ng mga bata, mga strangers to my eyes. Not unlike nung kindergarten 2 sections lang kami, morning and afternoon lang. Nadagdagan pa ang takot ko sa aming Grade I teacher, si Mrs. Oreta.
Mrs. Oreta has a big and a loud voice. And a healthy body too, medyo chubby kasi siya eh. Hehehehehe……… peace, Ma’am.
At talagang strict siya. Kasi nga, marami ang mga makukulit at mga pasaway sa section namin.
Patience? She has it, or else baka palagi kaming may pingot sa tenga. And it was before reasonable if a teacher hits you physically. Wala pang mga “karapatang pambata”, ikaw pa ang papaluin ng parents mo pag nalaman nilang pinagalitan ka ng teacher mo.
Only few of my elementary teachers’ ang natatandaan ko pa ang mga family names like, si Mrs. Braga, Mrs. Macatangay, Mrs. Lee, Miss Ocampo, Miss Falafox, Mrs. Magpantay and si Miss Oliquiano. But it doesn’t mean na just because hindi ko na matandaan ang iba eh, I would thank them less, no. They have a big part and has contributed enough to whatever I am and what I have achieved (kung meron man). And that is why, I am grateful to all of them.
In elementary, lalo na sa class programs, ang pamosong “Let’s begin our class program with a song number from……” ang siyang pinaka-iiwasan ko. Kaya pag class program na, lahat halos gusto ng mag-CR. Eh kasi naman kung di ka pakantahin ay magre-recite ka ng tula. Or kahit ano basta may participation ka.
Class recitation, nakuuu……..bihira akong mag-recite noong elementary kasi nga sa totoo lang mahiyain pa ako that time (walang mag-tataas ng kilay…!!). Eh ang mga classmates ko pa man din during elementary (Grade VI, particularly) eh halos puro mga brainy, ako lang yata ang salim-pusa sa section namin.
We never been classmates kasi before, Grade VI ko na sila naging classmates. Palagi akong section 2 from Grade I to Grade V, while sila naman ay consistent na section 1. Pero kahit na section 2 ako noon, may mga ribbons pa din naman akong natatanggap sa pagtatapos ng school year.
Wala naman masyadong event sa buhay elementary na worth remembering (ba?), meron man nung Grade VI kami pero, di siya maganda ipaalala at sa akin na lamang iyon at dun sa katabi kong gurl.
Kaya parang dumaan lang ang 6 years ng ganun lang.
Then High school came…………
Ah, sa high school narito ang lahat ng “first”, I’m sure maraming makaka-relate sa akin……….
Kasi nga, nasa high school ang first love, first kiss, first romance at first break ups……..nyeta pati yata first cum ko ay high school na ako, para sa akin ha? Kayo ba?
Na-alala ko tuloy iyong matangkad naming classmate sa high school, si Larry (o, teka mali ang isip niyo, basahin niyo muna kasi…..heheheheh).
Actually, nag-elementary siya somewhere in Pasong Tamo or Banlat in QC at lumipat lang siya sa school namin nung mag-high school na siya. Pero in fairness, magaling siyang mag-sipa, ikaw ba naman ang katangkaran at ang haba ng mga biyas.
Sipa, iyong laro na tingga na nilalagyan ng straw at sinusunog ang ilalim sa may bandang tingga para magkaroon ng dahon, alam niyo yun lalo na kung nagsisipa kayo ng inyong mga classmates. Ewan ko lang kung alam mo ang sipa lalo na’t Barbie ang hawak mo?
Yun nga, si Larry na magaling mamburot ng sipa. Syem mega laro kami nun lalo na sa umaga before the flag ceremony. Maaga kaming pumapasok sa school para makapag-sipa muna bago ang pag-aaral kaya ayun, amoy pawis na kami bago pa man mag-simula ang klase.
One morning, habang nasa kainitan kami ng paglalaro ng sipa na kami ang taya at si Larry ang siyang tumitira para “buhayin” ang kanyang mga kasamahan sa team niya habang lahat kaming mga taya ay nakakalat sa school ground upang antayin ang pagburot ni Larry ng sipa upang masagot ito at para kami naman ang makatira.
Eksaktong sa pagburot ni Larry ay siyang pagpasok sa gate ng school guidance councillor, na isang matandang dalaga……………………
Pero ang balita nakapag-asawa din daw ito, ewan ko kung gaano katotoo ang balitang ito?
”Waaaplakkk!!!” eksakto ang tama ng sipa sa pisngi ng guidance councillor!!! Talsikan ang ly-na sa mukha nito. Gulat ang lahat, walang gustong kumilos at magsalita.
“Mga puny………. kayo! Sino nagpatama sa mukha ko ng sipa?!” Galit na galit na tili ng aming school guidance, pinatawag kaming lahat sa kanyang office at dun ko natanggap ang aking “first”, oo, first kurot sa singit at first thing in the morning!! Ang sakeeet!!!! Ayun, simula sa araw na iyon natigil ang aming ligaya sa paglalaro ng sipa sa umaga.
Nung mga panahon na iyon bilang 1st year high school, ang mga inisan, alaskahan na madalas na-uuwi sa pang-aasar kung sino sa amin ang di pa “tule”. Ewan ko nga ba naman kung bakit naman kasi sa ating mga Pinoy parang dapat bago ka tumuntong ng high school, dapat ay tule ka na. Yung iba nga, Grade V pa lang tule na. O nakasanayan na lang na sa ganung age eh dapat tule ka na? Whatevah……….
Oo, ganun nga. At talagang naghahamunan pa ng pakitaan sa CR kung sino ang “supot” sa amin. Eh ang ate ninyo, isa sa mga hindi pa tule that time, hahahahahaha.
Kasi naman ang aking fadir (SLN) ay ayaw kaming ipatule sa iba at antayin daw ang kanyang pagbabakasyon at siya ang magtutule sa akin.
Dyahe naman, makikita ni fadir (SLN) ang aking “birdie”. Eh syem, sinibulan na ako ng hiya sa katawan nun noh…!!!
Eto na, kantiyawan umaatikabo kung sino ang “supot”, eh may nag-chicka sa akin na ito ngang si Larry eh supot pa, confirmed!!! And mind you, walang nakaka-alam sa mga classmates namin na isa pa rin akong “supot”, pero ang lakas kong mang-buska kay Larry noon at talagang hinahamon ko pa siya ng pakitaan ng “birdie” sa CR.
Pero sa isip-isip ko, wag lang akong patulan ng Larry na ito at magkakabukingan talaga. Buti na nga lang kamo at naunahan kong masindak si Larry kaya di siya naka-porma pa sa akin…..hehehehehe.
Summer, bago pa ako mag-2nd year high school ay dumating ang fadir mula sa abroad at iyon nga, winakasan ang aking pagiging “supot”. Puk-pok siya at hindi sa duktor. Pero ok lang, kasi kailangan kong ipakitang 101% otoko ako noh, eh kung umbagin akembang ng fadir, aber?!
Pag-sapit ng pasukan, lalo akong naging malakas ang loob na mang-inis at mang-buska kay Larry. Aba, ba, va, vrabia…..nung hinamon kong pakitaan sa CR, lumaban na rin ng inisan!
Aayyy, sa isip-sip ko, tule na ang mokong, eh tule na rin ang ate niyo kaya ayun, natigil ang buskahan sa pagiging supot. At walang naganap na “pakitaan”.
Pero ewan ko kung sino pa sa iba naming mga classmates ang supot pa kahit na nga 2nd year high school na kami?! Meron pa bang na-iwan ng talim ng labaha?
Hello, mga classmates ko, mag-comment naman kayo kung mero pa nga ba? Hehehehehe………(I’m sure walang aamin, hiya na lang…..hehehe)
Simula na ang 2nd year high school, medyo kinakitaan na ang ilan sa mga girls ng pag-aayos sa sarili. At marami na rin sa aming classmates na otoko ang nagsisimula ng magka-porma……..haissst!! Porma para sa panahon na yun na kung makikita mo ngayon ang mga pictures namin noon, the attire!
Nagsimula ng bumango ang classroom compared nung first year kami dahil sa cologne na gamit ng mga girls. Take note, cologne na ewan ko ba kung bakit pati yata sa under-arm ay ginagamit!?
Sino-sino sila? Hmmmm………
Si ano, si ano, tsaka si ano pa at si ano pa. Meron pang yung isa….. So meaning marami sila, ganun?
Ewan ko, basta ako naamoy ko lang. Kahit naman yata ako nagkaroon nun kaya simula nun iniwasan ko na ang manghiram ng damit, yaiikksss….!! Pero kalamansi lang katapat nun, pagka-tapos maligo may I super kuskos ka sa iyong “UA”, tanggal siya.
At talagang biglang dami ng mga pagbabago. May bigla na lang nabalitang, nagkaligawan na si ganito at si ganun. Crush ni ganito si ganun. At syota na ni ganun si ganito. Buti na nga lang at walang isyu ng jowa ni lalake si ganitong lalake……hahahaha. Or meron ba? Wa ako knows……..period!!!
Nagsimula na ang bagong kabanata sa buhay, ang pag-usbong ng kakaibang damdamin. At ang mga mumunting paghanga na nagka-roon ng ibang kulay at kahulugan upang sabihing, “in love ako, for the first time”, ang baduy……..!!!
Eh ang chick-boy…..ayaw pabuking kaya ayun, may I enter sa field ng “ligawan”. Kakalurky….!! Mahirap ng mabuking at maging tampulan ng tukso noon noh, di ko pa kayang tanggapin, ika nga eh nasa “identity crisis” pa ako. Kaya ayun, napilitan akong manligaw, napilitan daw oh?! Eh kung hindi ako manliligaw aba’y pano ako?! Saan ba ako lulugar? Ang hirap. Hehehehe…….
Honestly, nagkaroon din naman ng GF ang chick-boy, maganda siya. Matalino rin kasi classmate namin, nasa section I kami pareho. Siya yata ang first love ko, ewan ko lang siya?
At siguro kung straight guy lang ako, baka asawa ko na siya now at marami na kaming mga anak…..yun lang, siguradong sakit ako ng ulo niya.
What do you think kung naging 101% straight guy ako? Eh di babaero rin katulad ng fadir (SLN) ko. At baka by now, hiwalay na rin kami ng frist love ko, kung kami man sakali ang nagkatuluyan, buti na nga lang at hindi………..or else.
Una, tukso-tuksuhan lang yun, hangang sa napuna ko sa aking sarili na pwede pala akong ma-in love sa vhuvhae?!! Yes-terday!!! Ano vha talaga ako, gulong-gulo na ako sa nararamdaman ko noh.
Pero nagpatuloy ako sa panunuyo. Ewan ko nga lang kung panunuyo bang matatawag iyon? Basta ang alam ko ligaw na yun noon. Di nagtagal ay naging kami naman. Ok lang nung mga unang araw at lingo, as it was not that too serious and wala dun ang focus ng attention ko as I came to realized later on na parang masabi lang na may GF ka or may BF ka.
And ours gets more deteriorated with her so daming mga nanliligaw, “jellie de belen” ako. Kasi kahit “kami” na ay may mga sulat pa rin siyang natatanggap na ewan ko kung ine-entertain niya? Ang ending, cool-off, then balikan then cool-off na naman, ganun ng ganun. I thought all the while na, were just playing and enjoying our high school experiences, kaya madali kong inalis ang selos na aking naramdaman.
First kiss? Hmmmm…….teka, let me first remember it well at baka magkamali ako kung sino………hehehehehe. Sino nga ba? Siya ba?
Oo, siya nga yata.
Ano feeling? Syem kaba, nerbiyos at konting excitement kasi parang ang galing galing mo sa mata ng tropa mo kapag naka-first “base” ka na sa GF mo.
If girls do tell her secrets with her close friends, ganun din naman ang mga lalake. Kaya nga lang mas tame ang mga lalake na magkuwento sa kapwa lalake, kasi nga lalake at takot masabihang “kiss and tell”………aminin.
Hanggang sa humantong kami ng 4th year. Although classmates pa rin kami ng first ko, more sa pag-aaral na ang focus ko.
Nagkaroon pa rin naman ako ng panibagong GF nung 4th year na ako na nasa 3rd year naman. Maganda rin siya, matalino at morena beauty. Pero di kami nagtagal kasi nga pa-graduate na ako ng high school. Naghiwalay kaming walang formal break up. Sa ngayon wala na akong balita about her. Meron ba sa inyo ang may information about her? I bet, wala………

Eto na, my first ever post sa aking first ever blog….!!!

This is it…!! After the long wait (as if I really waited!!?) finally!!!
Nope, wala lang talaga akong chance para i-focus ang time ko in making my own blog (magpaliwanag ka sa baranggay!!). But then, as I was really that too damn insistent in having one, naghanap pa ako sa internet on how to create my own blog, grabe!! Palibhasa during free time lang ako nakapagbubukas ng internet sa office (duhhhh……) kaya inabot ako ng ganito katagal. Pag nasa room naman ako, madalas nakikita ako sa kusina at nagluluto o di kaya ay sa basketball court at naglalaro or sa CR at naglalaba and after, sa inuman na ako nakikita…….boring ang buhay………haisssst!!
Yun pala ganito lang kadali magkaroon ng blog. Kung di pa ako nagkaroon ng mahaba-habang holiday baka until now eh nakikibasa pa rin ako sa blog ng may blog at palaging nag-aantay ng bago nilang posts. Pero marami pa akong aaraling mga technicalities about do’s, don’ts and how’s in blogging. Ah basta ang importante for now ay may blog na ako. Finally….!! Yeheeeey……!!! (the child in me….!)
But first let me thank those blogs (marami sila, actually) who inspired me and has given me enough idea and the interest in having my own since I love to express and share my ideas, experiences, stories (na hindi ko alam kung interesting ba para basahin) and whatever I wanted to share under the hot burning sun of the Middle East, as in……!!
May mga stories ako na i-post ko sa blog ng may blog at nabasa ko na rin ng mai-post ito at kahit ako di ko akalain na kaya kong gumawa or gawing kuwento ang mga sarili kong karanasan. Now, dito niyo na mismo sa blog ko mababasa ang lahat ng laman ng aking utak (have nga ba ng laman?!), mga saloobin sa mga bagay-bagay, mga paniniwala na ako lang naman ang naniniwala, mga puna na ako lang din yata ang nakakapuna at kung ano-ano pa na pwedeng talakayin at kapulutan ng aral (talaga lang ha?!), pwedeng itatwa, pwedeng ika-inis at pwedeng di pansinin ng mga madla, whoever might come across my blog. And I’m sure marami rin ang magnanais na magkaroon ng sarili nilang blog, syem dapat lang kasi if I can have my own blog and so do you, welcome din naman sila, mas marami mas masaya…!!! Pwera lang ang magtaas ng kilay at baka i-pluck ko kilay niyo at gawin ko siyang one line…..?! Hahahahaha….!! Kaya girls, boys, beki’s, tivoli’s join na kayo at willing kayong mag-comment sa aking mga posts, makibasa sa kuwento ng aking buhay at mag-post……!!
So, mas mabuti pang magsimula na ako ng pamba-blog para makarami……..