Wiz ko na sana tipelya na patulan ang massacre a-chu-chu-chu na itey. As I felt, wala rin naman kahihinatnan ang imbestigasyones sa mga kaganapang sumindak sa sang kapuluan. Just like the rest of the shocking news about out beloved country, the Philippines, my Philippines na sumambulat lang siya ever tapos tegiloo na, wa na, witet, wiriret at wiz na sa pagk-remembering ng sambayanang Filipino.
Ganun naman tayo kasi eh, kahit na nga masakit isipin at ganun ka grabe ang level kung mangagat ang katotohanan talaga. Manyokit!
Pero mas masakit para sa nawalan ng mahal sa buhay at nabale-wala ang katarungang sigaw.
Ayoko na rin sana i-post pa ang mga larawang nagsusumigaw ng katarungan. Pero, kailangan. Masakit pero kailangang tanggapin.
Walang eksaktong salita ang pwedeng magbigay ng kahulugan o ng depenisyon sa kanilang ginawa sa mga inosenteng buhay na kanilang inutang.
Ganito na ba tayo kabangis? Ganito na ba tayo kaganid sa kapangyarihan? Ganito na ba tayo ka-lala?
Kayo ng bahala……….
Paalala, ang mga sumusunod na larawan ay naglalaman kung gaano walang pagpapahalaga sa buhay na hiram lamang natin ang mga may kagagawan nito. Pinapayuhan ang mga may karamdaman sa puso na huwag ng ituloy ang pagbabasa sanhi ng mga nilalamang mga larawan.
Napaka-walang……………………………ewan ko kung ano ang pwede silang ihalintulad?!
















graveh cla…….ang sama nila di n cla naawa sa mga reporter…
ginawa lmng nila ang mga trabaho nila……di man lng nila naisip na ang mga taong pinatay nila ay may sarili rin pamilya,,,,mga wala silang konsensya…
dpat bgyang hustisya ang pagkamatay nila…hindi dapat kulong…maraming buhay ang kinuha nila kaya dapat buhay dn nila ang kapalit……
sa mga reporter naman dapat clang bgyang parangal…dhil sa katapangang ipinakita nila….
Pingback: 2010 My Blog in review « tuklaw218